Στον Ηλία Τσολακίδη
του Αντώνη Δ. Μάντζιου
Ηλία μου με την επιστολή μου δεν προσπάθησα να σε πείσω. Δεν αμφισβήτησα ποτέ ότι είσαι κατά των απολύσεων και της διαθεσιμότητας αν και δε αρκεί αυτό σήμερα, δεν αρκούν σήμερα οι διαπιστώσεις και οι καταγγελίες.
Δεν τρέφω φιλοδοξίες καθοδήγησης ούτε εκπαίδευσης των πολιτών. Απλά έχω το σαράκι της παρέμβασης στο δημόσιο διάλογο προσπαθώντας, διατυπώνοντας την άποψή μου, τα πράγματα να πάνε λίγο παραπέρα.
Σχολίασα αυτά που είπες. Δεν έκρινα συμπεριφορές. Και φυσικά δεν είμαι πολιτικός αφού ακόμα δεν μπόρεσα να χειρίζομαι το μικρόφωνο, τον προφορικό λόγο, το παραμύθι. Άλλωστε βλέπετε κάποιον πολιτικό να δημοσιοποιεί διαφωνίες στην μικρή μας πόλη, οι όλοι κατά μόνας προσπαθούν να σώσουν το τομαράκι τους; Αλλά όπου μπορεί ο καθένας.
Δεν είδα όμως κόσμο και μπήκα, ήμουν και είμαι πάντα και στις μικρές και στις μεγάλες συγκεντρώσεις, όπως πολλοί άλλοι διακριτικά και πολλές φορές σιωπηλά, δεν χαϊδεύω αυτιά αλλά λέω τα πράγματα στα ίσια και ας γίνομαι δυσάρεστος τραβώντας μερικές φορές τον μοναχικό δρόμο. Μπορεί σωστά μπορεί και λάθος.
Βλέποντας όμως την κοινωνία να γκρεμίζεται, δεν γράφω ποιήματα. Αναγνωρίζοντας την ανάγκη του κοινού αγώνα αντί να κάνουμε κριτική για τα παλιά, να μεμψιμοιρούμε, να γκρινιάζουμε και να διχάζουμε νομίζω ότι είναι καιρός όλοι μαζί όχι απλά να αγωνιστούμε να μην περάσουν τα μέτρα αλλά να αγωνιστούμε για να ανατρέψουμε αυτή την πολιτική, αυτή την κυβέρνηση και το ίδιο το μνημόνιο.
Και εδώ πράγματι κάνω πολιτική. Όμως Ηλία μου, και αυτό δεν είναι αυτό μαθήματα δι αλληλογραφίας , καλύτερη αλληλεγγύη είναι ο αγώνας να φύγει αυτή η κυβέρνηση και το μνημόνιο.
Γιατί καμιά αλληλεγγύη δεν θα σώσει το λαό μας με μια κυβέρνηση που εφαρμόζει μνημόνια και εντολές της Τρόικας.
Οψόμεθα στους αγώνες και στην αλληλεγγύη φίλε μου Ηλία.
..........................................................................................................................
Διαβάστε την απάντηση του κ. Τσολακίδη στο προηγούμενο κείμενό μας.
Για τα μαθήματα αλληλεγγύης …δι’ αλληλογραφίας
Απάντηση στο φίλο Αντώνη Μάντζιο
Φίλτατε Αντώνη
Δεν κατάφερες να με πείσεις! Η επιστολή σου χαρακτηρίζεται από την εσκεμμένη προσπάθεια να μετατοπίσει την αρχική συζήτηση (με πιθανό πολιτικό κόστος) από το τι έπρατταν ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ που ζητούν σήμερα - και κάθε φορά- τη συμπαράσταση της κοινωνίας, όταν δίπλα τους (χρόνια τώρα) δημιουργούνταν συλλογικότητες που καλλιεργούσαν την αλληλεγγύη ως συνείδηση και καθημερινή πράξη. Πολύ δε περισσότερο, τι θα πράξουν αύριο.
Ο δικός μου, διακαής πόθος είναι να εκπαιδεύσουμε την κοινωνία και όχι να της χαϊδεύουμε τ' αυτιά κάθε φορά που διαμαρτύρεται.
Αν κάποιος -και ειδικά εσύ- δεν μπόρεσες να συμπεράνεις από τα γραφόμενά μου αλλά και από τη γενικότερη στάση μου, αν είμαι ή όχι κατά των απολύσεων και της διαθεσιμότητας χιλιάδων υπαλλήλων, τότε πραγματικά λυπάμαι.
Αντώνη μου, εγώ δεν είμαι πολιτικός και δεν έχω κανένα λόγο να μη λέω φωναχτά αυτό που σκέφτομαι. Εσύ, προφανώς, αντιλαμβάνεσαι τα πράγματα διαφορετικά. Είδες κόσμο στο δρόμο και άρπαξες την ευκαιρία. Ξέχασες τις πίκρες της πλατείας, των μοναχικών διαμαρτυριών και ως γνήσιος πολιτικός, έτρεξες να πέσεις στην αγκαλιά του διαμαρτυρομένου πλήθους.
Να περνάς καλά, ρε Αντώνη, αλλά συγχώρεσε με που δεν μπορώ να σε (παρ)ακολουθήσω.
Σε κάθε περίπτωση, σε ευχαριστώ για τα ποιήματα του Brecht, τις συμβουλές σου και για τα μαθήματα αλληλεγγύης …δι’ αλληλογραφίας.
Ηλίας Τσολακίδης
του Αντώνη Δ. Μάντζιου
Ηλία μου με την επιστολή μου δεν προσπάθησα να σε πείσω. Δεν αμφισβήτησα ποτέ ότι είσαι κατά των απολύσεων και της διαθεσιμότητας αν και δε αρκεί αυτό σήμερα, δεν αρκούν σήμερα οι διαπιστώσεις και οι καταγγελίες.
Δεν τρέφω φιλοδοξίες καθοδήγησης ούτε εκπαίδευσης των πολιτών. Απλά έχω το σαράκι της παρέμβασης στο δημόσιο διάλογο προσπαθώντας, διατυπώνοντας την άποψή μου, τα πράγματα να πάνε λίγο παραπέρα.
Σχολίασα αυτά που είπες. Δεν έκρινα συμπεριφορές. Και φυσικά δεν είμαι πολιτικός αφού ακόμα δεν μπόρεσα να χειρίζομαι το μικρόφωνο, τον προφορικό λόγο, το παραμύθι. Άλλωστε βλέπετε κάποιον πολιτικό να δημοσιοποιεί διαφωνίες στην μικρή μας πόλη, οι όλοι κατά μόνας προσπαθούν να σώσουν το τομαράκι τους; Αλλά όπου μπορεί ο καθένας.
Δεν είδα όμως κόσμο και μπήκα, ήμουν και είμαι πάντα και στις μικρές και στις μεγάλες συγκεντρώσεις, όπως πολλοί άλλοι διακριτικά και πολλές φορές σιωπηλά, δεν χαϊδεύω αυτιά αλλά λέω τα πράγματα στα ίσια και ας γίνομαι δυσάρεστος τραβώντας μερικές φορές τον μοναχικό δρόμο. Μπορεί σωστά μπορεί και λάθος.
Βλέποντας όμως την κοινωνία να γκρεμίζεται, δεν γράφω ποιήματα. Αναγνωρίζοντας την ανάγκη του κοινού αγώνα αντί να κάνουμε κριτική για τα παλιά, να μεμψιμοιρούμε, να γκρινιάζουμε και να διχάζουμε νομίζω ότι είναι καιρός όλοι μαζί όχι απλά να αγωνιστούμε να μην περάσουν τα μέτρα αλλά να αγωνιστούμε για να ανατρέψουμε αυτή την πολιτική, αυτή την κυβέρνηση και το ίδιο το μνημόνιο.
Και εδώ πράγματι κάνω πολιτική. Όμως Ηλία μου, και αυτό δεν είναι αυτό μαθήματα δι αλληλογραφίας , καλύτερη αλληλεγγύη είναι ο αγώνας να φύγει αυτή η κυβέρνηση και το μνημόνιο.
Γιατί καμιά αλληλεγγύη δεν θα σώσει το λαό μας με μια κυβέρνηση που εφαρμόζει μνημόνια και εντολές της Τρόικας.
Οψόμεθα στους αγώνες και στην αλληλεγγύη φίλε μου Ηλία.
..........................................................................................................................
Διαβάστε την απάντηση του κ. Τσολακίδη στο προηγούμενο κείμενό μας.
Για τα μαθήματα αλληλεγγύης …δι’ αλληλογραφίας
Απάντηση στο φίλο Αντώνη Μάντζιο
Φίλτατε Αντώνη
Δεν κατάφερες να με πείσεις! Η επιστολή σου χαρακτηρίζεται από την εσκεμμένη προσπάθεια να μετατοπίσει την αρχική συζήτηση (με πιθανό πολιτικό κόστος) από το τι έπρατταν ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ που ζητούν σήμερα - και κάθε φορά- τη συμπαράσταση της κοινωνίας, όταν δίπλα τους (χρόνια τώρα) δημιουργούνταν συλλογικότητες που καλλιεργούσαν την αλληλεγγύη ως συνείδηση και καθημερινή πράξη. Πολύ δε περισσότερο, τι θα πράξουν αύριο.
Ο δικός μου, διακαής πόθος είναι να εκπαιδεύσουμε την κοινωνία και όχι να της χαϊδεύουμε τ' αυτιά κάθε φορά που διαμαρτύρεται.
Αν κάποιος -και ειδικά εσύ- δεν μπόρεσες να συμπεράνεις από τα γραφόμενά μου αλλά και από τη γενικότερη στάση μου, αν είμαι ή όχι κατά των απολύσεων και της διαθεσιμότητας χιλιάδων υπαλλήλων, τότε πραγματικά λυπάμαι.
Αντώνη μου, εγώ δεν είμαι πολιτικός και δεν έχω κανένα λόγο να μη λέω φωναχτά αυτό που σκέφτομαι. Εσύ, προφανώς, αντιλαμβάνεσαι τα πράγματα διαφορετικά. Είδες κόσμο στο δρόμο και άρπαξες την ευκαιρία. Ξέχασες τις πίκρες της πλατείας, των μοναχικών διαμαρτυριών και ως γνήσιος πολιτικός, έτρεξες να πέσεις στην αγκαλιά του διαμαρτυρομένου πλήθους.
Να περνάς καλά, ρε Αντώνη, αλλά συγχώρεσε με που δεν μπορώ να σε (παρ)ακολουθήσω.
Σε κάθε περίπτωση, σε ευχαριστώ για τα ποιήματα του Brecht, τις συμβουλές σου και για τα μαθήματα αλληλεγγύης …δι’ αλληλογραφίας.
Ηλίας Τσολακίδης