ερωτήματα που του τέθηκαν από το Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ) για την υπόθεση της εκτροπής του Αχελώου.
Όπως προκύπτει από την απόφαση του ΔΕΕ, η εκτροπή, με τον τρόπο που σχεδιάσθηκε και εγκρίθηκε από τη Βουλή των Ελλήνων το 2006, παραβιάζει την ευρωπαϊκή περιβαλλοντική νομοθεσία. Το σχέδιο εκτροπής, το οποίο εγκρίθηκε με νόμο που ψηφίστηκε από τη Βουλή το 2006 (ν. 3481/2006), βασιζόταν σε ανεπαρκή και ανεπίκαιρα στοιχεία και αγνοούσε τις ελάχιστες νομικές απαιτήσεις για τη διαχείριση των υδάτων.
Το ΔΕΕ έκρινε επίσης ότι είναι ανεπίτρεπτη η περιβαλλοντική μελέτη του έργου, καθώς στηριζόταν σε ανεπίκαιρα και αναξιόπιστα στοιχεία για τις συντελούμενες επεμβάσεις σε περιοχές Natura 2000 και για τον σκοπό του έργου, δηλαδή την άρδευση του θεσσαλικού κάμπου. Έτσι, η πρόχειρη μεθόδευση του τότε αρμόδιου Υπουργού Γ. Σουφλιά -με τροπολογία της τελευταίας στιγμής- αποδοκιμάζεται, ενώ καταδεικνύεται ο ψευδεπίγραφος χαρακτήρας των εγκριθέντων, με τον νόμο του, σχεδίων διαχείρισης των ποταμών Πηνειού και Αχελώου.
Οι περιβαλλοντικές οργανώσεις WWF Ελλάς, Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος και Πολιτισμού, Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρία, Δίκτυο Μεσόγειος SOS και Ελληνική Εταιρία Προστασίας της Φύσης, κατά τη γνώμη των οποίων πρέπει ο νόμος που εγκρίνει την εκτροπή του Αχελώου να απορριφθεί από το ΣτΕ, δίνουν από το 1992 συνεπή αγώνα εναντίον αυτού του καταστροφικού έργου.
Η απόφαση αυτή είναι καθοριστική για την έκβαση της απόφασης ενώπιον του ΣτΕ.
Εδώ και 20 χρόνια, τα έργα εκτροπής του Αχελώου έχουν ακυρωθεί 5 φορές από το Συμβούλιο της Επικρατείας. Από το 2006, εκκρεμεί η έκτη αίτηση ακύρωσης, κατά νομικής διάταξης που παρακάμπτει τις αποφάσεις του ΣτΕ και εγκρίνει το έργο «δια της πλαγίας οδού». Το 2009, το ανώτατο ακυρωτικό δικαστήριο παρέπεμψε το θέμα στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ), καθώς προκύπτουν εξαιρετικά σοβαρά ζητήματα εφαρμογής της περιβαλλοντικής νομοθεσίας της ΕΕ.
Εν αναμονή της απόφασης του ΔΕΕ, οι πέντε περιβαλλοντικές οργανώσεις είχαν καταθέσει στο ΣτΕ αίτηση αναστολής των έργων, ώστε να μη δημιουργηθούν καταστροφικά τετελεσμένα πριν κριθεί δικαστικά η υπόθεση. Με την 141/2010 απόφασή της, η Επιτροπή Αναστολών του ΣτΕ αποφάσισε την αναστολή των έργων, η οποία ισχύει μέχρι την τελική απόφαση του ανώτατου ακυρωτικού δικαστηρίου.
Η έκτη δίκη που εκκρεμεί στο ΣτΕ είναι η πλέον κρίσιμη, καθώς εξετάζει την ακύρωση απαράδεκτης νομοθετικής ρύθμισης που ψήφισε η Βουλή το 2006, ώστε να παρακάμψει όλες τις προηγούμενες ακυρωτικές αποφάσεις του ΣτΕ.
Όπως προκύπτει από την απόφαση του ΔΕΕ, η εκτροπή, με τον τρόπο που σχεδιάσθηκε και εγκρίθηκε από τη Βουλή των Ελλήνων το 2006, παραβιάζει την ευρωπαϊκή περιβαλλοντική νομοθεσία. Το σχέδιο εκτροπής, το οποίο εγκρίθηκε με νόμο που ψηφίστηκε από τη Βουλή το 2006 (ν. 3481/2006), βασιζόταν σε ανεπαρκή και ανεπίκαιρα στοιχεία και αγνοούσε τις ελάχιστες νομικές απαιτήσεις για τη διαχείριση των υδάτων.
Το ΔΕΕ έκρινε επίσης ότι είναι ανεπίτρεπτη η περιβαλλοντική μελέτη του έργου, καθώς στηριζόταν σε ανεπίκαιρα και αναξιόπιστα στοιχεία για τις συντελούμενες επεμβάσεις σε περιοχές Natura 2000 και για τον σκοπό του έργου, δηλαδή την άρδευση του θεσσαλικού κάμπου. Έτσι, η πρόχειρη μεθόδευση του τότε αρμόδιου Υπουργού Γ. Σουφλιά -με τροπολογία της τελευταίας στιγμής- αποδοκιμάζεται, ενώ καταδεικνύεται ο ψευδεπίγραφος χαρακτήρας των εγκριθέντων, με τον νόμο του, σχεδίων διαχείρισης των ποταμών Πηνειού και Αχελώου.
Οι περιβαλλοντικές οργανώσεις WWF Ελλάς, Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος και Πολιτισμού, Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρία, Δίκτυο Μεσόγειος SOS και Ελληνική Εταιρία Προστασίας της Φύσης, κατά τη γνώμη των οποίων πρέπει ο νόμος που εγκρίνει την εκτροπή του Αχελώου να απορριφθεί από το ΣτΕ, δίνουν από το 1992 συνεπή αγώνα εναντίον αυτού του καταστροφικού έργου.
Η απόφαση αυτή είναι καθοριστική για την έκβαση της απόφασης ενώπιον του ΣτΕ.
Εδώ και 20 χρόνια, τα έργα εκτροπής του Αχελώου έχουν ακυρωθεί 5 φορές από το Συμβούλιο της Επικρατείας. Από το 2006, εκκρεμεί η έκτη αίτηση ακύρωσης, κατά νομικής διάταξης που παρακάμπτει τις αποφάσεις του ΣτΕ και εγκρίνει το έργο «δια της πλαγίας οδού». Το 2009, το ανώτατο ακυρωτικό δικαστήριο παρέπεμψε το θέμα στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ), καθώς προκύπτουν εξαιρετικά σοβαρά ζητήματα εφαρμογής της περιβαλλοντικής νομοθεσίας της ΕΕ.
Εν αναμονή της απόφασης του ΔΕΕ, οι πέντε περιβαλλοντικές οργανώσεις είχαν καταθέσει στο ΣτΕ αίτηση αναστολής των έργων, ώστε να μη δημιουργηθούν καταστροφικά τετελεσμένα πριν κριθεί δικαστικά η υπόθεση. Με την 141/2010 απόφασή της, η Επιτροπή Αναστολών του ΣτΕ αποφάσισε την αναστολή των έργων, η οποία ισχύει μέχρι την τελική απόφαση του ανώτατου ακυρωτικού δικαστηρίου.
Η έκτη δίκη που εκκρεμεί στο ΣτΕ είναι η πλέον κρίσιμη, καθώς εξετάζει την ακύρωση απαράδεκτης νομοθετικής ρύθμισης που ψήφισε η Βουλή το 2006, ώστε να παρακάμψει όλες τις προηγούμενες ακυρωτικές αποφάσεις του ΣτΕ.